Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:Χωρίς τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε Χριστιανισμός!

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:Χωρίς τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε Χριστιανισμός!


Ἐὰν πάρχει μι λήθεια στν ποία θ μποροσαν ν συνοψισθον λες ο εαγγελικς λήθειες, λήθεια ατ θ ταν νάσταση το Χριστο. Κα κόμη, ἐὰν πάρχει μι πραγματικότητα στν ποία θ μποροσαν ν συνοψισθον λες ο καινοδιαθηκικς πραγματικότητες, πραγματικότητα ατ θ ταν νάσταση το Χριστο. Μόνο στν νάσταση το Χριστο ξηγονται λα τ θαύματά Του, λες ο λήθειές Του, λα τ λόγια Του, λα τ γεγονότα τς Καινς Διαθήκης.
Μέχρι τν νάστασή Του Κύριος δίδασκε γι τν αώνια ζωή, λλ μ τν νάστασή Του δειξε τι διος ντως εναι αώνια ζωή. Μέχρι τν νάστασή Του δίδασκε γι τν νάσταση τν νεκρν, λλ μ τν νάστασή Του δειξε τι διος εναι πράγματι νάσταση τν νεκρν.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Μαρτυρία περί τοῦ Ἁγίου Φωτός ἀπό μή ὀρθόδοξο

Μαρτυρία τοῦ Βρετανοῦ ἀρχαιολόγου Τσάρλς Οὐόρεν περί τοῦ Ἁγίου Φωτός.

Ο Τσαρλς Ουόρεν, ήταν αρχαιολόγος, αξιωματικός του Βασιλικού Μηχανικού, και αργότερα στρατηγός του βρετανικού στρατού. Το 1867 μετέβη στα Ιεροσόλυμα για ανασκαφές που κράτησαν μέχρι το 1870. Αυτά που βρήκε με την ερευνητική ομάδα, τα έγραψε στο βιβλίο του «Υπόγεια Ιερουσαλήμ». Σε ένα κεφάλαιο του έργου αυτού, αναφέρεται στο θαύμα του Αγίου Φωτός, που συμβαίνει κάθε χρόνο το Μ. Σάββατο.
«Τι είναι αυτό το Φως το οποίο την παραμονή του Πάσχα ανάβει όλες τις κανδήλες στον Πανάγιο Τάφο; [..] Ότι ένα θαύμα συνοδεύει την τελετή, δεν υπάρχει αμφιβολία».
[C. Warren, Underground Jerusalem, Λονδίνο 1976, σελ. 425].
Ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του θαυμαστού αυτού γεγονότος: Συνέχεια
Κατηγορίες: ΑΓΙΟ ΦΩΣ, ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ | Ετικέτες: , , , , ,

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

† Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, Ἄγνωστος καί σ᾽ ἐμᾶς;

† Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, Ἄγνωστος καί σ᾽ ἐμᾶς;

 
Ἄγνωστος καὶ σ᾽ ἐμᾶς;
«…Καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω» (Ἰω. 1,10)
Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶναι τὸ προοίμιο, ἡ ἀρχή, τοῦ τετάρτου εὐαγγελίου, ποὺ ἔγραψε ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἰωάννης.
Ἂν κοιτάξετε ἐπάνω στὸν θόλο ἑνὸς βυζαντινοῦ ναοῦ, θὰ δῆτε ὅτι σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα σφαιρικὰ τρίγωνα, τὰ λεγόμενα κοῖλα τρίγωνα, εἶναι ζωγραφισμένος ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης καὶ δίπλα του ἕνας ἀετός. Ὁ ἀετὸς συμβολίζει τὸ ὕψος τῆς θεολογίας· ὅπως ὁ ἀετὸς πετάει ὑψηλότερα ἀπ᾽ ὅλα τὰ πουλιά, ἔτσι καὶ ὁ Ἰωάννης, ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, μὲ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο πετάει πολὺ ψηλά· περνάει τὸν ἥλιο τ᾽ ἀστέρια καὶ τοὺς γαλαξίες, ἀγγίζει τὰ κράσπεδα τῆς θεότητος καὶ γίνεται θεατὴς τοῦ ἀοράτου κόσμου. Συνέχεια

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Σπάνια εἰκόνα τῆς Σταύρωσης ἀπό τό Σινᾶ


Σπάνια εικόνα της Σταύρωσης από το Σινά http://leipsanothiki.blogspot.be/
Σπάνια εικόνα της Σταύρωσης (8ος αιώνας).
Ιερά Μονή Θεοβαδίστου Όρους Σινά, Αγίας Αικατερίνης
.
Η παραπάνω εικόνα έχει διαστάσεις 46,4 × 25,5 εκ και βρίσκεται στην Ιερά Μονή Θεοβαδίστου Όρους Σινά, Αγίας Αικατερίνης. Είναι άγνωστου δημιουργού του 8ου αιώνος και προέρχεται πιθανότατα από την Παλαιστίνη. Είναι μία πολύ σημαντική εικόνα που επέζησε από τους αποκαλούμενους “σκοτεινούς αιώνες” του Βυζαντίου και η αρχαιότερη που εικονίζει τον Χριστό νεκρό και με ακάνθινο στέφανο, και όπου αναγράφονται τα ονόματα των δύο συσταυρωθέντων ληστών “Γέστας” και “Δήμας”, γνωστά από την απόκρυφη καινοδιαθηκική παράδοση.
 
Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Θαυμαστή διάσωση ἀπό φανατικούς ἐβραίους πού συνέβη στόν σέρβο ἁγιορείτη ἀσκητή Γεώργιο Βίτκοβιτς

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΟΣ ΣΕΡΒΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ (1920-1972)

Θαυμαστή διάσωση από φανατικούς Εβραίους

Γυρνώντας ο νεαρός Μπράνκο τα προσκυνήματα μέσα στην Αγίαν Πόλη, μάλλον κατά δαιμονική συνεργία, έχασε τον δρόμον και βρέθηκε μέσα στην Εβραϊκή συνοικία.
Άπειρος όπως ήταν αλλά και άθελά του προκλητικός με τα δάκρυά του και τα συχνά σταυροκοπήματα, προκάλεσε τον φθόνο μερικών φανατικών Ιουδαίων.
«Όπλον κατά του διαβόλου τον σταυρόν σου ημίν δέδωκας, φρίττει γάρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν» (καθ. όρθρου, πλ. δ’)•
Φρίττει ο διάβολος όταν σημειώνουμε πάνω μας τον τύπον του σταυρού, όμως φρίττουν και οργίζονται συγχρόνως και τα όργανά του, οι εχθροί της πίστεώς μας. Τον πλησιάζουν με τρόπον φιλικό μερικοί Εβραίοι και τον προτρέπουν να τούς ακολουθήση. Απονήρευτος όπως ήταν εκ φύσεως, ο Μπράνκο σκέφθηκε ότι κάτι το αξιοθέατο ήθελαν να τού δείξουν. Προχωρούν σέ μία αυλή, μπαίνουν σέ μία μεγάλη αίθουσα και αμέσως τότε την αμπαρώνουν γερά.

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:Χωρίς τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε Χριστιανισμός!

Ἐὰν πάρχει μιλήθεια στν ποία θ μποροσαν ν συνοψισθον λες ο εαγγελικς λήθειες, λήθεια ατ θταν νάσταση το Χριστο. Κακόμη, ἐὰν πάρχει μι πραγματικότητα στν ποία θ μποροσαν ν συνοψισθον λες ο καινοδιαθηκικς πραγματικότητες, πραγματικότητα ατ θταν νάσταση το Χριστο. Μόνο στν νάσταση το Χριστοξηγονται λα τ θαύματά Του, λες ολήθειές Του, λα τ λόγια Του, λα τ γεγονότα τς Καινς Διαθήκης.
ΜέχριτννάστασήΤουΚύριοςδίδασκεγιτναώνιαζωή, λλμτννάστασήΤουδειξετιδιοςντωςεναιαώνιαζωή. Μέχρι τν νάστασή Του δίδασκε γι τν νάσταση τν νεκρν, λλ μ τν νάστασή Του δειξε τι διος εναι πράγματι νάσταση τν νεκρν. Μέχρι τν νάστασή Του δίδασκε τι πίστη σ’ Ατν μεταφέρει κ το θανάτου ες τν ζωήν, λλ μ τν νάστασή Του δειξε τι διος νίκησε τ θάνατο κατσι ξασφάλισε στος θανατωμένους νθρώπους τ μετάβαση κ το θανάτου στν νάσταση.

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Συσταυρούμενοι ἤ Ἀνασταυροῦντες; (π. Β. Σπηλιόπουλος)

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας είναι αυτή που εκφράζει και υποστασιοποιεί την πίστη και το βίωμα Της. Στη Λειτουργική ζωή ζει κανείς αυτό που διδάσκει η Εκκλησία, ζει τα ελπιζόμενα και επηγγελθέντα, ζει την ίδια την Βασιλεία του Θεού.  Ακριβώς για τον λόγο αυτό οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι Θείοι Πατέρες, οι οποίοι ζούσαν το αυθεντικό Ορθόδοξο βίωμα, «έχτισαν» κατά τέτοιο τρόπο όλη την Λειτουργική Ζωή ώστε οι δυνάμενοι και βουλόμενοι να διδάσκονται, βιωματικά, το βίωμα αυτό. Είναι, λοιπόν, θρασύ τόλμημα που αγγίζει τα όρια της βλασφημίας η οποιαδήποτε αυθαίρετη αλλαγή και επέμβαση συμβεί στις λειτουργικές διατάξεις. Οποιαδήποτε αλλαγή δεν αλλοιώνει απλώς το τυπικό – τον τύπο αλλά αλλοιώνει το φρόνημα, το βίωμα, την πίστη, αυτό το ίδιο το Ευαγγέλιο.
«Εἰ γάρ ἐπιχειρήσαιμεν τά ἄγραφα τῶν ἐθῶν, ὡς μή μεγάλην ἔχοντα τήν δύναμιν παραιτεῖσθαι, λάθοιμεν ἄν εἰς αὐτά τά καίρια ζημιοῦντες τό Εὐαγγέλιον, μᾶλλον δέ εἰς ὄνομα ψιλόν περιϊστῶντες τό κήρυγμα» λέει ο Μ. Βασίλειος και ποιος μπορεί να τον αμφισβητήσει;

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Γιατί ὁ Χριστός δέν ἄλλαξε τόν Ἰούδα;

 261-221

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»
Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Δάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Δάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Δασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.
Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας.

Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε… ένας από τους δώδεκα».

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Ἡ Ἀνάσταση ἑνός νεκροῦ ἀπό τόν Ἅγιο Βενέδικτο.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΚΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟ.( ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ)

      Κάποια μέρα είχε βγει έξω μαζί με αδελφούς για εργασίες στον αγρό. Τότε ήρθε στο μοναστήρι και ζήτησε τον πατέρα Βενέδικτο ένας χωρικός, κουβαλώντας στις αγκάλες του το σώμα τού νεκρού γιου του και συγκαιόμενος ολόκληρος από τον θρήνο για τη στέρηση αυτή. Όταν του είπανε πώς ο πατήρ απασχολείται στον αγρό μαζί με τούς αδελφούς, αμέσως παράτησε το σώμα του πεθαμένου γιου μπροστά στην πύλη της μονής και, θολωμένος από την πολλή θλίψη, γρήγορα έφυγε τροχάδην προς εξεύρεση του ευσεβούς πατρός.
2          Την ίδια ώρα ο άνθρωπος του Θεού επέστρεψε ήδη με τους αδελφούς από το έργο του αγρού. Μόλις τον αντίκρισε ο χαροκαμμένος χωρικός, άρχισε να κραυγάζει: «Δώσε μου πίσω το παιδί μου, δώσε μου πίσω το παιδί μου». Σε αυτή τη φωνή ο άνθρωπος του Θεού κοντοστάθηκε, λέγοντας:«Μήπως εγώ σού πήρα το παιδί σου;». Εκείνος απάντησε: «Πέθανε. Έλα κι ανάστησέ τον». Αυτό μόλις το άκουσε ο δούλος του Θεού, στενοχωρήθηκε πολύ και είπε:

Ὁ Ἰούδας (Φιλαργυρία, ἀπελπισία, αὐτοκτονία)

 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
 «Ὤ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! Ἀφ᾿ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν»
(αἶνοι Μ. Τετάρτης)
            ΧΘΕΣ ἡ ἁμαρτωλὸς γυναίκα. Σήμερα παρουσιάζεται ἡ σκοτεινὴ μορφὴ τοῦ Ἰούδα, ποὺ ἡ προδοσία του ἀποτελεῖ ἕνα μυστήριο. Γι᾿ αὐτὸν θὰ ποῦμε λίγες λέξεις.

* * *

Ἀπὸ ποιούς γεννήθηκε ὁ Ἰούδας; Ποιά μάνα τὸν γέννησε; Πολλὲς εἶναι οἱ παραδόσεις. Ἂν θέλετε, ἀνοῖξτε τὶς Διδαχὲς τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ἐδῶ δὲν θ᾿ ἀναφέρω λαϊκὲς παραδόσεις. Θὰ βασισθῶ στὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲ᾿ λέει γιὰ τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα του· λέει γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὸν τόπο του.
Ὁ Ἰούδας ἦταν ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἰουδαία. Οἱ ἄλλοι μαθηταὶ κατήγοντο ἀπὸ τὴ Γαλιλαία· ἄνθρωποι ταπεινοί, φτωχαδάκια, ἔπιαναν ψάρια καὶ ζοῦσαν μεροδούλι – μεροφάι. Ὁ Ἰούδας ἦταν Ἰουδαῖος. Οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, κοντὰ στὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἰσραήλ, κοντὰ στοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, εἶχαν διαμορφώσει ἄλλο χαρακτῆρα, ἐγωϊστικὸ καὶ ὑπερήφανο, σὰν τοὺς ὑποκριτὰς γραμματεῖς καὶ φαρισαίους.
Ἐν τούτοις καὶ ὁ Ἰούδας ἑλκύσθηκε ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔγινε ἀπόστολός του. Τρία χρόνια ἔμεινε κοντά του.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

“Ζωντάνεψε ἡ εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ μπροστά μου!”

 
 Ένα άλλο θαυμαστό περιστατικό , που δείχνει πόσο ζωντανή είναι παρουσία του Αρχαγγέλου  Μιχαήλ , είναι και το ακόλουθο:
Ένα ανδρόγυνο προχωρημένης ηλικίας από την Θεσσαλονίκη, στολισμένο με ευλάβεια και θεοσέβεια, ήρθαν και προσκύνησαν τον Ιούλιο του 2008 την Παναγία μας. Στην μετέπειτα συζήτηση ο ηλικιωμένος κύριος είπε τα εξής εντυπωσιακά.
“Ένα καλοκαίρι εγώ πήγα κοντά σ’ έναν Γέροντα που ασκείται σ’ ένα μοναστήρι της Μυτιλήνης και μ’ έμαθε να προσεύχομαι. Μ’ έμαθε όλες τις προσευχές και επειδή του είπα πως θα πάω να προσκυνήσω και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ στο Μανταμάδο, μ’ έβαλε και έμαθα το απολυτίκιό του, “Όπου επισκιάσει η Χάρις σου, Αρχάγγελε…”
Ο γυιός μου εκείνη την εποχή υπηρετούσε στρατιώτης στην Μυτιλήνη. ¨Ήθελε έξι μήνες για να τελειώσει. Τότε παρουσιάστηκε μια θέση σε μία μεγάλη εταιρεία ηλεκτρικών συσκευών. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να περιμένει η θέση έξι μήνες κενή. Εγώ όμως πίστευα πως ο Αρχάγγελος θα βοηθήσει!

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Γιατί ὁ Χριστιανισμός δέν πρέπει νά ἀλλάζει μέ τούς καιρούς;

 
Του Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Έφθασε στ’ αυτιά μου ότι, καθώς φαίνεται, θεωρείτε τα κηρύγματά μου πολύ αυστηρά και πιστεύετε ότι σήμερα κανένας δεν θα έπρεπε να σκέπτεται έτσι, κανένας δεν θα έπρεπε να ζη έτσι και επομένως κανένας δεν θα έπρεπε να διδάσκη έτσι. Οι καιροί έχουν αλλάξει!
Πόσο χάρηκα που το άκουσα. Αυτό σημαίνει ότι ακούτε προσεκτικά ό,τι λέγω, και όχι μόνο ακούτε, αλλά και είστε διατεθειμένοι να το τηρήσετε. Τι περισσότερο θα μπορούσαμε να επιθυμήσουμε εμείς που κηρύττουμε όπως διαταχθήκαμε και όσα διαταχθήκαμε;…
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, με κανένα τρόπο δεν μπορώ να συμφωνήσω με την γνώμη σας και το θεωρώ καθήκον μου να την σχολιάσω και να την διορθώσω. Διότι – μολονότι ίσως είναι παρά την θέλησι και την πεποίθησί σας – προέρχεται από αμαρτωλή πηγή, σαν να μπορούσε ο Χριστιανισμός να μεταβάλλη τα δόγματά του, τους κανόνες του, τις αγιαστικές του τελετουργίες, για να ανταποκριθή στο πνεύμα κάθε εποχής και προσαρμοσμένος στα μεταβλητά γούστα των υιών του αιώνος τούτου, να μπορούσε να προσθέση η να αφαιρέση κάτι.Κι’ όμως δεν είναι έτσι.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Καί μέ τήν ψήφο Ἑλλήνων εὐρωβουλευτῶν: Ἐκδιώκουν τίς χριστιανικές ἀξίες ἀπό τήν Εὐρώπη

Τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο τάχθηκε ὑπέρ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ὑφισταμένου οἰκογενειακοῦ δικαίου.
 Ἡ λέξη ντροπή εἶναι ἐλάχιστη ἔνδειξη τῆς ὀργῆς καί τῆς ἀγανάκτησης γιά τούς Ἕλληνες εὐρωβουλευτές ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν κομμάτων μπροστά στό ἔγκλημα πού ἔκαναν την 4η Φεβρουαρίου 2014. Γιατί στή νομιμοποίηση ἑνός ἐγκλήματος ἀναφέρεται τό περιεχόμενο τῆς περιβόητης ἔκθεσης τῆς Αὐστριακῆς εὐρωβουλευτίνας Οὔρλικ Λούνατσεκ, ἡ ὁποία ἡ δυστυχής εἶναι καί ἀντιπρόεδρος τῆς διακοινουβουλευτικῆς ὁμάδας τῶν ἀνωμάλων στό Εὐρωκοινοβούλιο καθώς καί εἰσηγήτρια στήν Ἐπιτροπή Πολιτικῶν Ἐλευθεριῶν, Δικαιοσύνης καί Ἐσωτερικῶν Ὑποθέσεων! Τό ψήφισμα ἔχει τόν τίτλο «Χάρτης πορείας τῆς ΕΕ κατά τῆς ὁμοφοβίας καί τῶν διακρίσεων λόγω σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ καί ταυτότητας φύλου».
Καί τό ἐκπληκτικό εἶναι ὅτι οὔτε ἕνας Ἕλληνας δέν βρέθηκε νά καταψηφίσει αὐτό τό κατάπτυστο κείμενο! Σᾶς τά γράφω τώρα πού μπορῶ, καλοί μου χριστιανοί, γιατί σέ λίγους μῆνες -ἄντε τό πολύ σέ ἕνα -δύο χρόνια- ὅποιος θίγει τήν ἀνωμαλία σέ οἱανδήποτε εὐρωπαϊκή χώρα θά σύρεται σιδηροδέσμιος στίς φυλακές, ἀφοῦ οἱ γνωστοί -ἄγνωστοι σύγχρονοι ἐκφραστές τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας προωθοῦν νόμο δῆθεν ἀντιρατσιστικό, πού στήν οὐσία ὅμως θά φιμώνει τήν ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης καί τοῦ λόγου.
Γιά νά δοῦμε λοιπόν ἀναλυτικά τί ἀναφέρει αὐτή ἡ ἔκθεση. Μέ βάση λοιπόν τήν ἔκθεση τά κράτη μέλη ὑποχρεώνονται μεταξύ ἄλλων:

Οἱ ὑπομένοντες τούς πειρασμούς μάρτυρες λογίζονται

Τοιχογραφία, σκηνή από τον Παράδεισο – Ιερά  Μονή Αγίων Πέτρου και Παύλου Βυθκούκι.

ΟΙ ΥΠΟΜΕΝΟΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ

Στην Καλύβα «Αγία Τριάς» της Αγίας Άννας, ασκητικά ζούσανε πέντε αδέρφια κατά σάρκα, οι οποίοι γίνανε Μοναχοί, και πήρανε τα ονόματα : Αθανάσιος, Γρηγόριος, Αρτέμιος, Φιλάρετος, και Μακάριος.
Στην αρχή ζούσανε ομόφωνα με ειρήνη και αγάπη, υπακοή και σεβασμό προς το σχήμα και την Καλογερική, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Μοναχισμού.
Με την πάροδο όμως του χρόνου, ξεθύμανε εκείνη η πρώτη ευλάβεια και λίγο το αδελφικό θάρρος, λίγο το θέλημα που με τέχνη και πολλή μαστοριά βάνει ο διάβολος, άρχισαν να κάνει ο καθένας ό,τι ήθελε, χωρίς να ρωτάει τον άλλον.
Έτσι μπήκε ανάμεσά τους, χωρίς να το καταλάβουν, η ψύχρα, ακολούθησε η γκρίνια και φιλονικίες, οι οποίες καταλήγανε σε σοβαρά επεισόδια, μαλώματα, φωνές, χειροδικίες και έντονα χτυπήματα τόσο, που ο ένας έσπαγε το κεφάλι, το χέρι, το πόδι ή ό,τι άλλο μπορούσε του άλλου αδερφού, ώσπου να τον υποτάξει στη δική του θέληση. Δε σεβόταν ο μικρός το μεγάλο, ούτε ο μεγάλος υπολόγιζε το μικρό αδελφό.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Πνευματικές ἀνταύγειες κεφ. 14ο: (μέρος α΄)

 
Πνευματικές ἀνταύγειες
Στό ἀνάστημα ὁ στάρετς ἦταν μετρίως ὑψηλός καί στήν ὄψι παρ᾿ ὅλη τήν ὠχρότητα καί τήν ἀσθενικότητά του διατηροῦσε κάτι ἀπό τήν νεανική του ὡραιότητα. Στό μέτωπο του ξεχώριζαν δύο -τρεῖς ρυτίδες, πού μερικές φορές ἔσβηναν, καί στό κεφάλι του ἐμπρός ἐδέσποζε μία μικρή φαλάκρα, πού φαινόταν σάν νά τοῦ ταίριαζε. Ἡ γενειάδα του πού ἦταν μακρυά, γκρίζα καί στό ἄκρο διχασμένη του προσέδιδε κάποιο ἰδιαίτερο σεβασμό. Ἐκεῖνο ὅμως πού προξενοῦσε ξεχωριστή ἐντύπωσι ἦταν τά καστανόχρωμα μάτια του. Τί μάτια ἦταν ἐκεῖνα! Ἐκφραστικά, ἀστραφτερά, διεισδυτικά. Τό κοφτερό τους βλέμμα νόμιζες πώς διέσχιζε τά βάθη τῶν καρδιῶν.
Συνήθως τούς Ἁγίους τούς φανταζόμαστε μέ τήν ὄψι ἀκίνητη, σοβαρή καί γαλήνια, χωρίς συσπάσεις καί κινήσεις ἐκφραστικές. Στόν στάρετς ὅμως δέν παρετηρεῖτο κάτι τέτοιο. Τό πρόσωπο του ἦταν οὐρανός πού ἔπαιρνε ὅλες τίς μορφές καί ὅλες τίς ἀποχρώσεις.
Τοῦ διηγεῖσο κάτι δυσάρεστο; Τόν ἔβλεπες κι᾿ αὐτόν θλιμμένο.