Ὁ Μακαριστός Ἰάκωβος Τσαλίκης: Τριήμερη πλημμύρα εὐωδίας.

Νέος μοναχός ο Ν. και ζούσε κάτω από τις φτερούγες του γέροντα. Οι μοναχοί όλοι πρέπει να έχουνε απόλυτη εμπιστοσύνη στο γέροντά τους και αφοσίωση. Και του είχανε πράγματι. Μα λίγη παρηγορία πάντα ενισχύει και τον πιο τέλειο. Ο Ν. ευτύχησε να την έχει σχεδόν καταιγιστικά για τρεις συνεχείς ημέρες.

Ήτανε Κυριακή απόγευμα, 17 Ιουνίου του 1990, κι έπρεπε να τακτοποιήσει την αποθήκη τροφίμων. Αυτό έκανε όταν άνοιξε η πόρτα και απρόσμενα μπήκε ο γέροντας. Ο Ν. έβαλε μετάνοια και πήρε την ευχή του γέροντα. Μα την ίδια στιγμή σ’ όλη την αποθήκη απλώθηκε άρρητη ευωδία.

“…Στόν δρόμο, μᾶς ἀντάμωσε ἄφταστος ἀσκητής, τῆς Παναγιᾶς παιδί ἁγνό, τυφλός ἐκ γενετῆς …» ΓΕΡΩΝ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ.

    

Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός είναι για το σημερινό Άγιο Όρος της Ελλάδας ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει  όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως  με το σκοτάδι των ματιών του.

 Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο,  στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό  παιδί στην Πάτρα, και δούλευε για να ζήσει, όταν μια μέρα  άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την  Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!

Και αμέσως  ξανατυφλώθηκε για πάντα ….  Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.

“…Στον δρόμο, μας αντάμωσε  άφταστος   ασκητής,

της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …

Γιατί καθυστερεῖ ἡ παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στό παρατεινόμενο δράμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ;

 

Οι γέροντες, οι μαγικές συνταγές και τα δώρα της μετάνοιας!
«Αδελφέ σώσε με! Πρέπει να βρω τον γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους. 
Καταστρέφεται η οικογένειά μου. Άρχισαν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί και δεν ξέρω τι να κάνω. Και δεν έφθαναν όλα αυτά ξεκίνησαν και οι καυγάδες με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Για όλα φταίω εγώ. Πιστεύω όμως ακράδαντα πως κάποιος η κάποια μου έχει κάνει μάγια! Γι’ αυτό αναζητώ τον γέροντα να μου λύσει το πρόβλημα…»!
Η απογοήτευση και η απελπισία διακρινόταν από τη φωνή του και αποτελούσαν δείγμα της τραγικής κατάστασης που βρισκόταν ο ανωτέρω χριστιανός! Καθώς μου περιέγραφε με λεπτομέρειες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τον διέκοψα ξαφνικά και του είπα: -Άκουσε Παναγιώτη ο γέροντας δεν μπορεί να σου δώσει λύση. Δεν νομίζω ότι διαθέτει συνταγές-λύσεις. Τη λύση πρέπει να τη δώσεις εσύ.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ἡ πληθώρα τῶν «γερόντων» καί ἡ «εὐσέβεια» τῶν ἀφελῶν

 

 Η ΠΛΗΘΩΡΑ ΤΩΝ «ΓΕΡΟΝΤΩΝ» ΚΑΙ Η «ΕΥΣΕΒΕΙΑ» ΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

 

ΓΕΜΙΣΕ ἡ Ἐκκλησία μας μέ «γέροντες», οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, ὅπως ἰσχυρίζονται. Συνήθως εἶναι ἱερομόναχοι, ἀλλά καί κοσμικοί ἀρχιμανδρίτες, πού ἔχουν διαβάσει πολλά γιά τούς πραγματικούς Γέροντες καί ἀναμασώντας τούς λόγους τους ἤ διηγούμενοι τά τοῦ βίου τους, δημιουργοῦν ψευδαισθήσεις στούς ἀνυποψίαστους καί ἀποκτοῦν καί οἱ ἴδιοι φήμη ἐναρέτου καί θεοφωτίστου γέροντα, ἐνῶ δέν ἔχουν κανένα ἀπό τά γνωρίσματα τῶν ἁγίων Γερόντων.

 Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἀδελφοί νά παγιδεύονται στήν ἐπικίνδυνη προσωπολατρία καί ἀντί νά ἀνοίγει ὁ νοῦς τους καί νά προχωροῦν στόν πνευματικό δρόμο τῆς κατά Χριστόν ζωῆς, μένουν προσκολλημένοι σέ μερικά τυπικά πράγματα, ἐξωτερικά καί ἀνούσια, καί καθησυχάζουν τή συνείδησή τους πῶς τάχα προοδεύουν, ἀφοῦ τηροῦν τά ὅσα τούς λένε οἱ «γέροντές» τους. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα καί δέν πρέπει νά κλείνουμε τά μάτια μας ἐκεῖ πού ἐπιβάλλεται νά τά ἔχουμε ὀρθάνοιχτα.